Het leek wel een slechte scène uit Oorlogswinter.

Toen ik maandagmorgen op mijn fiets zat besefte ik pas dat ik een paar uur later mijn Twitterfiets zou moeten inleveren. Na een mooie dag op school stapte ik op mijn fiets en reedt met de koude wind mee. Ik was thuis, stapte van mijn fiets, en ging aan de chocolademelk om mijn verdriet te vergeten.
Toen er geruchten op Twitter rond gingen dat het ieder moment kon gaan sneeuwen, schonk ik nog een kop warme chocolademelk voor mezelf in. En het bleek echter ook waar te zijn, er viel witvlokkige bevroren waterdamp uit de lucht.
Ik vond het niet heel netjes om heel lief aan Heel Nederland Fietst te vragen: 'mag ik alstublieft de fiets nog een dag houden, want ik ben geen sneeuw-fan.'
Dus ik besloot om op de fiets te stappen en de laatste paar kilometers er mee te gaan maken.
Toen ik de deur uit was, en op de grote straat kwam, bleek echter dat het in die paar minuten dat ik chocomelk had gedronken, veel harder was gaan sneeuwen.
Ik kon niet vooruit kijken, want dan kreeg ik witvlokkige bevroren waterdamp in mijn ogen. Ik besloot me te concentreren op de bak, die voorop de fiets zat.
Toen ik me bedacht dat ik gek zou zijn als ik niet wist dat ik op het poster van de film: 'Oorlogswinter' stond, werdt al snel duidelijk dat dat wel degelijk zo was.
We hadden afgesproken voor de AH to go op het centraal station van Nijmegen, ik had geen idee wie ik kon verwachten, er gingen enge geruchten rond dat het Dries Roelvink zou zijn. Gelukkig was het een medewerker van Heel Nederland Fietst.
Op het moment dat de medewerker mijn fiets meenam, ging alles even in slow motion.
Ik pakte de bus en ging naar huis, eenmaal thuis aangekomen, bleek ook dat de enige echte Chocomel op was, dus ik ging aan de nesquik. Ik heb die avond gelukkig wel heel lekker geslapen.

Ik hoop dat ik de Twitterfiets ooit nog eens terug zie.

'Die bak maakt het helemaal af'

Toen de dag was aangebroken en ik de Twitterfiets mocht gaan ophalen bij de Albert Heijn to go op het centraal station van Nijmegen, liep ik de hele dag met een (te grote) grijns op mijn gezicht, met het idee in mijn achterhoofd dat ik mijn vaste stadsfiets mocht verwisslen met een Twitterfiets. Toen ik op het station aankwam, stonden er meer Japanners dan normaal, met ieder een hamburger in hun hand van de Burger King, toen ze eindelijk klaar waren met elkaar vertellen hoe lekker die hamburger wel niet was, kon ik er door. Aangekomen bij de Albert Heijn to go, stond er een vrouw met een oranje-zwarte bakfiets. Nadat ik mijn fantastisch mooie handtekening had gezet mocht ik hem meenemen. Inmiddels hebben de Twitterfiets en ik al veel meegemaakt, vandaag kreeg ik een gratis loempia toen ik op de fiets zat, en hij heeft me één keer van de dood gered door mijn mooie slip op een gladde straat tegen te houden. Bijgevoegd een foto van de Twitterfiets. En binnekort doe ik er nog een stukje over.

Ja, de grote broer van Bladiblablog

Bladiblablog leuk? neem ook eens een kijkje op www.appelstroopwafel.blogspot.com

Zwartrijden

Toen ik vanochtend wakker werd had ik nooit gedacht dat ik aan het eind van de dag een crimineel zou zijn. Ik ging braaf naar school toe, hard werken, zweten, en naar huis, het leek ons wel leuk om met iemand mee te fietsen die in Malden woonde. Wij gingen later terug fietsen naar Nijmegen, maar toen bedachten we ons toch even dat er ook een station Molenhoek bestond. Dus wij fietsen een kwartier om, maar wel voor een goed doel Een paar minuten later zagen we het kleinste meest niet-nodige station van heel Nederland, Molenhoek. En natuurlijk hadden we niet genoeg geld voor 2 kaartjes naar Nijmegen. Dus het ging van goed idee over naar pijn in je buik, omdat we nu wisten dat we het moesten gaan doen, zwartrijden. Maar we waren ook nog eens met de fiets, toen we hadden uitgerekend hoeveel de boete zou zijn, als we tenminste werden gecontroleerd. Toen zag ik een bord waar op stond: 'alleen vouwfietsen toegestaan.'', nou ja, op zich, was dat nog niet eens het ergste. Daar kwam die sexy Veolia-trein. Het was een witte trein, al waren wij ook al wit van de adrenaline.
Dus wij de trein in, met onze fiets uiteraard. We zijn gelukkig niet gecontroleerd, dus bij deze, bedankt god.
Toen stapte ik uit bij Heyendaal, waar ze dus niet hebben gedacht aan arme reizigers met een fiets die geen zin hebben om hun fiets dertig treden mee naar boven te sleuren. Maar dat moest ik dus doen. De volgende keer mag de fiets mij naar boven tillen.

Gratis Weesie bij elke 15 euro.

Bedankt, Wicky.

De pauze was voorbij, ik liep met mijn (veel te zware)tas naar het lokaal, ik liep door de gang, met de gedachte dat ik eigenlijk helemaal geen drinken meer in mijn bezit had. En ik had best wel dorst. Eenmaal bij het lokaal aangekomen, zonder TomTom, zei een meisje: 'Jongetje, je broek is nat, en je (veel te zware) tas ook'.
Dat was raar want ik had A): geen drinken meer. en B): Het regende niet. en C): Ik had niet in mijn broek geplast. Ik zei geen 'dankjewel', maar ik geloof dat ik toen heb staan schelden. Verder heb ik boeken gefohnd, kaften kapot gescheurd, en een heel goed excuus om later in de les te mogen komen.

Actule tas status: Ruikt nog een beetje naar Wicky.